Nepnerd.nl Weblog

Hoewel ik dit blog eigenlijk niet echt meer gebruik en dus een beetje uit laat sterven, vandaag toch eens een posting over de vrienden van T-Mobile.

Sinds enige tijd heb ik een probleempje met mijn iPhone 5, via abonnementsverlenging bij T-Mobile verkregen. Als ik het hardwarematige aan/uit knopje van het geluid aan de zijkant naar 'uit' schuif, denkt de telefoon toch regelmatig dat deze weer 'aan' is, wat je merkt doordat er een belletje in beeld komt en de telefoon even kort trilt.
Dit is nog al irritant, derhalve vroeg ik laatst via T-Mobile webcare of dit probleem opgelost kon worden. Men gaf toen aan dat een reset wellicht zou helpen, en zo niet, dat het toestel onder garantie gerepareerd zou kunnen worden.
Na dit probleem nog even aan te hebben gekeken, besloot ik T-Mobile toch te vragen dit probleem op te lossen door een reparatie te starten.

Gezien ik echter al jaren T-Mobile Compleet inclusief T-Mobile Vervangservice heb, zou dit betekenen dat T-Mobile binnen 4 uur het toestel omruilt voor een ander exemplaar, zodat ik tijdens de reparatie niet zonder toestel zit.
Erg prettig dus en een prettige service die tot op heden inclusief was in mijn zakelijke T-Mobile abonnementen.

Na contact met de webcare bleek echter, dat T-Mobile Compleet in combinatie met mijn iSmart abonnement, niet meer gratis is en derhalve 3 euro per maand kost. Dit bedrag is inclusief toestelverzekering, dus eigenlijk vind ik het niet zo'n probleem dit bedrag te betalen, echter vind ik het wel erg vreemd dat mij dit niet gecommuniceerd is, zeker gezien ik er vanuit heb kunnen gaan dat ik deze (kostenloze) dienst al lange tijd afneem, gezien dit op de facturen staat.
De Webcare medewerker gaf vervolgens aan dat dit inderdaad fout is gegaan bij T-Mobile en dat hij/zij als compensatie mij de T-Mobile Compleet optie, voor 3 maanden, kosteloos kon aanbieden. Netjes geregeld, zeg ik dan!

Gezien de wachttijd van 48 uur voor verwerking van het toestel zou ik 48 uur later de T-Mobile Zakelijk Servicedesk kunnen bellen om het toestel alsnog in reparatie te zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Iets wat me een zeer ongelukkige 15 minuten heeft gekost:
De medewerker telefonisch mijn verhaal uitgelegd. Aangegeven dat ik door de Webcare opnieuw Compleet heb laten activeren omdat T-Mobile dit niet had gedaan bij verlenging van het contract, terwijl het wel op mijn facturen staat. (Ik mag er toch vanuit gaan dat wat ze factureren, dat ze dit leveren?).
Na even nazoeken van de medewerker legde hij uit dat de wachttijd bij de externe verzekeraar, waar T-Mobile dit heeft ondergebracht (PA), 30 dagen betreft en dat ik dus nog minimaal 30 dagen zou moeten wachten tot het toestel kon worden ingenomen.

Nogmaals, nu met iets minder geduld, deze medewerker uitgelegd dat het hier om een T-Mobile fout ging, dat de T-Mobile Webcare hun excuses hadden aangeboden dat er inderdaad geen Compleet meer actief was, terwijl de factuur zegt van wel, nogmaals uitgelegd dat ik een probleem heb met een toestel wat zou moeten worden opgelost. Conclusie van desbetreffende medewerker? Dat ik het fout zag dat het om een fout van T-Mobile ging, want ik zou bij verlenging niet hebben nagevraagd of T-Mobile Compleet inderdaad nog wel werd geleverd bij een iSmart abonnement.
Hierop (enigszins kokend van woede) nogmaals aan de medewerker uitgelegd dat mijn factuur zegt dat ik deze dienst afneem en dat ik er dus vanuit zou kunnen gaan dat T-Mobile mij dit levert en dat als ik e.e.a. niet meer op de factuur had zien staan na verlenging van het abonnement, ik echt zelf wel contact had opgenomen omdat ik deze dienst als ondernemer nu graag wil afnemen. (Koopsignaal, anyone?).

De medewerker was het niet met mij eens en vroeg zich af of ik inderdaad wel kon stellen dat dit T-Mobile hun fout was (toen ik, inmiddels zeer geïrriteerd, vroeg hoe we dit gingen oplossen). Aan de medewerker heb ik vervolgens gevraagd de factuur er bij te pakken omdat voor mij de factuur hierin leidend is. Voor T-Mobile was echter hun systeem leidend en niet mijn factuur. (Persoonlijk vind ik dat mijn systeem leidend is, daar staat ook dat mijn abonnementskosten maar 50% zijn van wat T-Mobile factureert. Kom op zeg...) Ook kon vanwege een storing de factuur niet worden opgevraagd, maar een andere mening zou dit toch niet opleveren. Na bijna 15 minuten heb ik de discussie maar gestopt en na vriendelijk groeten opgehangen.

Bovenstaand verhaal heb ik, zij het in kortere vorm, ook aan de Webcare teruggestuurd. Deze gaf aan dat ze het vervelend vinden dat e.e.a. zo is gelopen (standaardcommunicatie?) en dat ze naar een oplossing gingen zoeken. Zeer pro-actief van de T-Mobile Zakelijk Webcare, dacht ik op dat moment nog. Ik gevraagd hoe ik de afdeling klachtafhandeling kan bereiken, maar beter nog, na een paar uur netjes een Direct Message op Twitter: Je bent aangemeld bij ACE verzekeringen, je hebt geen 30 dagen wachttijd en vrijdag a.s. (vandaag dus) kun je ACE bellen om het toestel in reparatie te laten nemen.

Zo gezegd zo gedaan!

..

ACE verzekeringen gesproken op vrijdagmiddag. Ja meneer, wij kunnen eventueel innemen, maar u heeft dan een eigen risico. Eigen risico?? Dus ik vraag eerst maar eens of ze uberhaupt het T-Mobile Compleet product kennen en mijn gegevens in de database hebben. Polisnummer? Heb ik niet ontvangen. Telefoonnummer kan ik u wel geven. Meneer, u staat niet in het systeem, ik kan u niet helpen.

Natuurlijk, ik stuur T-Mobile Zakelijk Webcare weer een berichtje, want ik was sowieso gevraagd even te laten weten of het gelukt was. Reactie: Excuus, wij hebben foute informatie gestuurd, pas bij abonnementen afgesloten na 13 januari loopt de verzekering via ACE. Echter zie ik op uw nummer helemaal geen actieve verzekering, deze kan ik wel voor 3 euro per maand activeren. U kunt dan binnen 48 uur gebruik maken van deze dienst.

AAAAAAAAAAAARGHHHHHHHHH!!! T-Mobile, kom op! Ik ben al een week bezig om mijn toestel in reparatie te krijgen. Hoe was dit gelopen als ik van Vervangservice was uit gegaan en m'n telefoon echt helemaal kapot was gegaan?
Nu nogmaals Webcare uitgelegd hoe het zit en gevraagd naar de afdeling klachtafhandeling.

Misschien moet je wel Youp van 't Hek heten om dit opgelost te krijgen :(

"Een veel voorkomend doel van een sabbatical is het verruimen van de blik en het opdoen van nieuwe inspiratie." (Wikipedia: Sabbatical)

Klinkt goed, is het niet? De praktijk wijst mij echter uit dat het kiezen voor jezelf en voor een tijdje niet meer werken, om er achter te komen hoe je in de nabije toekomst verder wil, buitengewoon lastig is.
Goed naar je zin bij je werkgever, leuke en professionele collega's, goede arbeidsomstandigheden, al deze redenen wegen mee tot je tot de conclusie komt dat op deze manier verder gaan je niet gelukkiger maakt.
Na een lang traject om wat gezondheidsklachten te verbeteren en anders om te gaan met deze klachten, voelt het noodzakelijk om een korte periode te gaan stoppen met werken, te gaan relativeren en na te denken over de toekomst op werk en/of studiegebied. Mijn werkcarrière is nog lang niet afgelopen, reden des te meer nu goed na te gaan denken over wat ik leuk vind om te doen en waar ik in de nabije toekomst mee verder wil.

Verder in het huidige werkveld? Een andere kant op? De ideeën in mijn hoofd als ondernemer voortzetten? De tijd zal het leren, stil zal het rondom mij in ieder geval niet zijn.

Jullie horen van mij!

Op een zeer gewilde locatie in Hillegersberg en op eigen grond gelegen, ruim dubbel bovenhuis (ca 85 m2) op de 1e en 2e verdieping en zolder over de gehele breedte. De woning beschikt over aan zowel de achter-/voorzijde van de woning over een balkon en heeft aan de voorzijde een mooi uitzicht over de laan! De woning is op loopafstand van speeltuintje, supermarkt, winkels, openbaar vervoer (waaronder tramverbindingen en treinstation Noord) en diverse uitvalswegen naar o.a. A13, A16 en A20.

Indeling: eigen entree/opgang door middel van trap naar 1e verdieping.

1e verdieping: overloop met bergkast, meterkast en toilet. Ruime woonkamer (8.27 x 3.81) v.v. laminaat en een gashaard, met aan de voorzijde openslaande deuren naar klein balkon en gedeeltelijk glas in lood ramen. Aan de achterzijde eveneens openslaande deuren met toegang naar balkon (3.83 x 1.09). Dichte nette keuken (3.08 x 1.74) v.v. gaskookplaat, spoelbak, inbouw koelkast met vrieslades en met deur naar balkon.
2e verdieping: overloop met aansluiting- wastafel en wasmachine en doucheopstelling. Slaapkamer I (2.89 x 3.79) v.v. inbouwkast en dakkapel, slaap-/studeerkamer II (2.9 x 1.92) v.v. dakkapel.
Zolder (5.43 x 3.32) door middel van een vlizotrap is de over de gehele breedte van de woning de zolder te bereiken!

Prijs: € 148.500,-

Bijzonderheden:
Actieve VvE, bijdrage € 33,- per kwartaal.
Schilderwerk buiten en voegwerk achterstallig.
Oplevering: in overleg/ kan snel

Wilt u meer informatie over deze woning, klik dan hier of bel met 010 - 511 05 45. Ook kunt u mailen naar info@immobilia.nl

Afgelopen woensdag heb ik mijn laatste onderzoeksafspraak gehad bij het NKCV. Deze dag (nou ja, ik was met ongeveer een uur weer vertrokken) stond in het teken van het inleveren van de aktometer die ik twee weken om mijn enkel heb gehad. Met deze aktometer heeft men mijn activiteit, inclusief mijn eigen bevindingen zoals genoteerd in een logboek, geregistreerd. Men neemt dit in het dossier mee. Ook kreeg ik nog een korte vragenlijst (in de afspraak twee weken ervoor had ik al zo'n 1,5 uur vragenlijsten ingevuld) en diverse testjes zoals een reactie- en korte termijn geheugen test.

En nu is het wachten. Wachten tot het gesprek van zes augustus waarin ik te horen ga krijgen of het NKCV mij de CGT behandeling wil gaan aanbieden, of zo niet, wat ze dan voorstellen om mee verder te gaan. Afwachten dus: spannend!

Intussen zit ik niet stil, maar daarover later meer!

So we wait and we wonder
Yes, we'll wait and we'll wonder
We'll wait, we'll wait and we'll wonder
Yes, we'll wait, we will wait and we'll wonder

(Phil Collins - We Wait And We Wonder)

Vanmiddag had ik even de tijd om te bekijken welke lezingen er op de eerste editie van TEDxRotterdam zijn gehouden. De naam die me meteen opviel was Maarten van der Weijden, Olympisch zwemkampioen op de 10 km open water en 'overlevende' van kanker. Het thema van TEDxRotterdam is 'Somethink Completely Different', en met deze gedachte in mijn hoofd startte ik de korte lezing van Maarten.

In dit korte praatje probeert Maarten ons te vertellen dat hij het niet eens is met de visie dat een patiënt zelf invloed heeft op zijn ziektebeeld. Het is geen kwestie van hard werken en volledig gaan voor de sport, zoals o.a. Lance Armstrong, meervoudig Tour de France winnaar ons doet vermoeden. Nee, zegt Maarten, het is puur geluk: Anders hadden zijn medepatiënten het ook wel overleefd.

Een kort maar zeer indrukwekkend standpunt van Maarten van der Weijden. Mocht je een minuut of zes over hebben in je tijd, raad ik zeker aan onderstaande video even te bekijken:

Maarten van der Weijden - TEDxRotterdam 2010 from TEDxRotterdam on Vimeo.

Korte tijd geleden kreeg ik een reactie van het NKCV in Driebergen (dependance van Nijmegen) waarin stond dat ze mijn dossier & vragenlijsten hebben bekeken en dat ze graag een intakegesprek met mij aangaan. Deze is gepland op maandag 7 juni. Later in juni zullen dan nog twee gesprekken worden gepland: 1 met een psychologisch medewerker met naar ik verwacht enkele psychologische tests en daarna nog een eindgesprek.

Tijdens deze gesprekken zal er bekeken worden hoe de behandeling op basis van CGT therapie voor mij ingezet kan gaan worden.

Tot later!

Hallo!

Even een kort berichtje met een gezondheidsupdate... Zoals eerder te lezen ben ik bezig met het bekijken van de mogelijkheden voor wat het NKCV voor me zou kunnen betekenen. Inmiddels ben ik op gesprek geweest bij de huisarts, welke positief was over mijn plannen en daarom mij officieel heeft doorverwezen naar het NKCV. Deze doorverwijzing heb ik opgestuurd en ik heb inmiddels een boekwerk vol met vragenlijsten terug gehad. Deze vragenlijsten heb ik nu net weer terug op de bus gedaan en nu blijft het weer afwachten. Het NKCV zal de vragenlijsten gaan bespreken en daarmee beslissen of ik in aanmerking kom voor behandeling. Zo ja krijg ik er een intake, op de locatie Driebergen..

Tot zo ver :)

En zo sta je buiten, na een kort gesprek, met een folder in je hand. Een folder die misschien de nabije toekomst wel gaat bepalen. Vandaag was 't zo ver, de eerste stap is gezet: Ik heb in Nijmegen, bij het "Nijmeegs Kenniscentrum Chronische Vermoeidheid", onderdeel van het UMC St. Radboud ziekenhuis, geïnformeerd wat hun mogelijkheden zijn tot behandeling van CVS/ME. Al tijden weet ik dat men in Nijmegen o.a. een CGT behandeling heeft, maar ik heb nooit de behoefte gehad om te bekijken of deze therapie wellicht voor mijn klachten nuttig kan zijn. Sinds ik, twee weekenden geleden kort gezegd besloot dat het op deze manier verder tobben niet zoveel zin heeft, is er al weer een boel gebeurd. Ouders en zus die meteen voor alles voor je klaar staan. Erg fijn. Maar het lijkt inmiddels wel duidelijk dat ik zelf moet gaan kijken wat er mogelijk is. Dus daarom de eerste stap, informatie inwinnen bij 't Radboud. Wat ik ongeveer al had bedacht blijkt nu inderdaad zo te zijn: doorverwijzing van huisarts, daarna vragenlijsten invullen, dan bekijkt men de daarmee de eerder gestelde diagnose, en vervolgens mogelijk een intakegesprek. En dan zien we wel weer wat men aan mogelijkheden heeft. Nu dus eerst binnenkort maar weer eens met mijn (nieuwe) huisarts verder praten en kijken of zij iets in dit verhaal ziet.

Om dit alles te beseffen is er best wat aan vooraf gegaan. En daar zal het niet bij blijven ook; Niet alleen bij mijzelf, maar ook bij mensen om me heen die misschien ook wel niet zo goed wisten wat ze aanmoesten met mijn verhaal. Ik denk aan jullie, dank je wel!

Nee, het is niet de bedoeling een muziek 'plug' weblog te worden. Maar de afgelopen tijd heeft mij een lading nieuwe goede muziek bereikt. En één daarvan wil ik jullie niet onthouden, namelijk mr. a balladeer- Sorry, kid. De frontman van de band a balladeer, Marinus de Goederen, heeft een soloplaat uitgebracht. Daar ik de muziek van a balladeer al lange tijd enorm waardeer, besloot ik het album, door Marinus in eigen beheer uitgebracht, meteen te bestellen, inclusief de (gelimiteerde oplage) vinyl editie (gewoon voor de heb, ik heb namelijk geen platenspeler hier op het moment). Ik zou zeggen, bestel 'm hier ook gewoon, het is namelijk een heerlijk album.

Mijn favoriet, Eleven:

I miss the little boy I was
with shiny hair and starry eyes
and an oh so much stronger heart
and my mother’s love

the backyard wasn’t big enough
the world all full of surprises
that I wanted to be part of

so I put on his smile
just once again
dress up to the nines
without a chance
I close my eyes
and count to ten

and eleven

candle wishes don’t come true
the fallen stars I called upon
might have been somebody else’s
but now what’s the harm in me still trying

oh, it takes a fool to fill my shoes
I’m number one in cut and run
the milk is spilled
it’s no use crying

so I put on his smile
just once again
dressed up to the nines
without a chance
I close my eyes
and count to ten

then eleven

(Marinus de Goederen - Eleven)

Afgelopen week las ik een stukje op Kiezelblog, het weblog van Kiezel Communicatie dat tot voor kort bij mij in de straat gevestigd was, over het Write for Ten project. Dit project is bedoeld om jezelf te dwingen tot het verkrijgen van inspiratie tot schrijven, door je tien minuten te geven om iets op papier te zetten. Ik besloot dit maar eens te proberen, en heb nu dus nog 8 minuten over om mijn weblog posting van vandaag af te ronden...

Opkomend talent? Ja! Geweldig is dat, mensen die passie hebben voor hun vak of hobby. En volgens mij heeft het Internet daar best aan mee geholpen. Denk nu eens aan zangers en zangeressen die via YouTube bekend zijn geworden. Denk aan Esmée Denters, een doodnormaal Hollands meisje, tot ze plots bij Oprah Winfrey zat. Maar zonder doorzettingsvermogen en wilskracht had ook Esmée nooit gekomen waar ze nu was.

En dat interesseert mij. Mensen die gaan voor wat ze willen, mensen die dagen, wekenlang bezig zijn om een liedje te schrijven, hun ding aan het doen zijn en geloven in wat ze willen. Wat zou een artiest in dit geval vroeger hebben gedaan? Alle demo's naar platenmaatschappijen sturen? Die platenmaatschappijen die nu zeggen failliet te gaan aan downloaden, aan YouTube, etc.?
Als die platenmaatschappijen echt goed bezig waren, hadden ze nieuwe markt aangeboord via alle mogelijkheden die het web haar biedt. In plaats van te strijden tegen downloaden, hadden ze nieuw talent gevonden via deze nieuwerwetse mogelijkheden en deze op nieuwerwetse wijze ten gehore gebracht..

Kijk bijvoorbeeld eens naar singer-songwriter Fabienne Frank. Een doodnormaal meisje uit Apeldoorn die vol passie bezig is met muziek. En ik ben geen platenbaas, maar als ik er een was, had ik haar meteen een contract aangeboden. Ik leerde haar kennen via de mogelijkheden die het Internet biedt. De mogelijkheden die door platenmaatschappijen blijkbaar niet worden gezien. Maar ik denk, als zo'n platenbaas Fabienne ziet en hoort zingen, hij net als ik zou bedenken 'Sjeetje, wat straalt die meid als je haar bezig ziet met haar haar muziek. Kan ik een video vinden waarin ze niet straalt?'
En natuurlijk rolt inmiddels het balletje, van Fabienne haar nummer 'Sexy Target' is inmiddels een clip opgenomen en volgens mij loopt het allemaal wel. Niet te vergeten dat de ballad 'Safe' ook gewoon weer goed klinkt. Luister het hier maar vergeet vooral ook de tekst niet...

Mijn tien minuten zijn voorbij, maar platenbaas, mocht je ooit aan deze tip een mooie auto overhouden, dan weet je me te vinden...

De klok van de in de Middeleeuwen gebouwde Grote Kerk begint te slaan. Hij telt mee bij elke slag. Een, twee, drie, vier. Na een totaal van twaalf slagen is het opnieuw angstvallig stil in het dorp. Het enige wat nog hoorbaar is, is de kolkende rivier, welke op dit punt versmalt. Hij draait zich langzaam om en kijkt peinzend naar de kerk. Niet dat hij veel kan zien, het is twaalf uur 's nachts en alleen een klein streepje van de maan, hij vindt het net een croissant, maar volgens bronnen officieel wassende maan wordt genoemd en de grote zilveren lichtgevende wijzerplaten van de kerk geven een klein streepje licht rondom de oever van de rivier. Niet dat hij licht nodig heeft, hij kent dit grindpad langs de rivier goed genoeg. Sterker nog, in het donker geeft deze plek op de wereld hem een veel rustiger en veiliger gevoel dan overdag, waar je de af en toe woest kolkende rivier als een bedreiging zou kunnen zien. Als het donker is geeft deze plek langs de kolkende rivier hem juist de rust die hij nodig heeft. Dit was dan ook precies de reden waarom hij hier zo vaak op dit late tijdstip te vinden was. Soms stond hij daar eventjes, soms een half uur. Soms ging hij aan de oever zitten, soms wandelde hij een stukje. Maar als hij zichzelf tijd wilde gunnen om na te denken, dan was hij hier.

Vandaag viel hem, met het kleine beetje licht wat er is, op dat de rivier hoger staat dan normaal. Het is alsof de rivier de persoonlijke waterstand probeert te visualiseren van de persoon die, als enige in de wijde omtrek, op dit moment aan de rivier staat. Hij peinst, heeft de rivier tot heden niet altijd gelijk gehad? Altijd als hij het allemaal niet meer zag zitten en hij stond hier, op deze aangenaam rustige, maar misschien toch ook bijna angstaanjagende plek, leek de rivier bijna buiten zijn oevers te treden. Was het niet vlak na de laatste keer dat zijn leven compleet instortte, dat het land rondom de rivier volledig onder water liep? Hij zette een stap terug richting de kerk. Een stap terug van de hoge waterstand. Op dat moment besefte hij dat hij, naast hier een stap terug te doen, dit ook moest doen in zijn eigen leven. Hij zou er even voor moeten zorgen dat zijn eigen rivier niet zou kunnen overstromen. Er even voor zorgen dat het water binnen de perken blijft.

Hij bukt en grijpt op gevoel een zo plat mogelijke kei. Met een atletische aanloop werpt hij de kei in het water. De, zo te zien goed uitgekozen kei, stuitert driemaal op het water voordat deze verdwijnt op de bodem van de rivier. Hij begon inmiddels een kei te worden in het gooien van keien, zo vaak had hij inmiddels dit kunstje al geoefend. Dat is dan ook exact wat hij op dat moment beseft: hij is hier te vaak. Thuis had zijn vrouw zich inmiddels ook al beklaagd. Maar hij blijft haar voorhouden dat hij zijn gedachten op orde kan houden door bijna elke avond even een stukje te gaan wandelen en zijn gedachten de vrije loop te laten gegaan. En eigenlijk is dat ook de volledige waarheid, hij vertelt er thuis alleen nooit bij dat hij tijdens deze wandelingen elke keer weer aan het twijfelen is over hoe hij nu verder moet. Hoe zij, gelukkig samen, nu verder moeten. Of dit nu wel helemaal is wat hij graag wil.

Wil hij eigenlijk hier, ondanks het mooie dorp en de ontzettend fijne plek aan de rivier, niet liever weg? Het land uit? Naar een plek ver van deze wereld, waar hij misschien niet elke dag de behoefte heeft zijn gedachten op orde te brengen? Maar elke keer dat hij hier aan de rivier staat, probeert hij te beseffen wat er nu precies is, wat nu het juiste antwoord is en waar zijn gevoel nu vandaan komt. Want het lijkt heel erg duidelijk, voorlopig vindt hij hier de rust toch nog niet helemaal. Hij wandelt terug naar zijn kleine arbeiderswoning aan de rand van het dorp en zucht nog eens diep, voordat hij de deur opendoet, zich omkleedt en naast zijn vrouw in slaap valt, om morgen weer verder te gaan met het zoeken naar de antwoorden op zijn buitengewoon lastige vragen.

Vanavond bedacht ik me opeens dat ik mijn opnames van de korte vakantie in Turkije in oktober afgelopen jaar nog helemaal niet bewerkt had. De zestien minuten materiaal, overwegend toch vrij statische beelden omdat ik uiteindelijk na veel regen toch nog een paar dagen van de zon heb genoten en dus niet heel veel heb uitgevoerd, zijn nog teruggebracht naar ongeveer drie en een halve minuut. Niet heel erg boeiende opnames dus, maar voor mij wel een paar dagen lekker relaxen in 30 graden, terwijl het in Nederland al een stuk kouder was.

Hieronder de video!

Want vandaag is morgen niet,
want morgen is een compleet andere dag.
Maar morgen weet ik het zeker,
want morgen zullen de vogels weer fluiten.

Morgen is,
alsof het weer lente wordt,
want ja, morgen zullen de vogels weer fluiten,
dan fluiten ze speciaal voor jou en mij.

Hij miste haar. En dat was exact de reden, waarom hij na drie lieve woorden besloot, ondanks dat ze elkaar net een paar dagen hadden gezien, weer naar haar toe te komen. Hij had maar behoefte aan één ding: in haar armen vallen en even helemaal nergens meer aan denken. Hij besloot haar te verrassen en zei niet precies hoe laat hij aan zou komen. De weg wist hij inmiddels uit zijn hoofd. Hij had hier van de week nog gereden, de andere kant op, na een moeilijk afscheid. En nu was hij er alweer? Bij aankomst werd hij gesnapt. Ze had precies door dat hij aan kwam lopen en stond dus al te wachten. "Maar dan moet je morgen wel vroeg opstaan hè, anders ben je morgen te laat terug!" riep ze uit. Het klonk twijfelachtig, alsof ze liever had dat hij helemaal niet meer vertrok. Hij wilde dat ook liever niet, maar helaas, niet alles was mogelijk. Hij zou morgenochtend gewoon weer op tijd terug moeten zijn zijn, want de mini-vakantie was voorbij.
Naast haar valt hij in slaap. Midden in de nacht wordt hij wakker en draait zich om. Hij ziet dat het alweer drie uur is. Nog drie uur te gaan dus, dan moet hij hier alweer weg, haar verlaten, haar alleen laten. Zuchtend slaat hij zijn armen om haar middel en probeert met zijn ogen de wijzers van de klok terug te duwen. Maar nee, vijf minuten later is het toch echt gewoon vijf over drie.

Tring, de wekker gaat. "Verdomme, nee hè" denkt hij. Hij wil niet opstaan, hij wil nog lang niet wakker worden, hij wil nog niet weg. Zuchtend en steunend staat hij op, terwijl ook zij uit bed stapt en heel lief een broodje voor hem smeert. "Nou schat, ik moet echt weg nu, anders ben ik te laat terug." zegt hij, terwijl hij met tranen in zijn ogen haar aankijkt. Hij slaat zijn armen om haar heen en zo blijven ze zo'n vijf, misschien wel zes minuten staan. Zonder één woord. "Ik hou van je" weet hij nog net uit te brengen en loopt met een betraand gezicht weg. Ze kijkt hem na, tot hij helemaal weg is.

Nog geen vijftien kilometer later zet hij de auto ergens op een parkeerplaats stil. Hij barst in snikken uit en probeert met bevende handen een SMS'je te sturen: "Ik meen het: Ik mis je. Nu al." en verzendt dit naar haar. Hij gooit zijn GSM achter in de auto en rijdt verder. Amper vijf kilometer verder stopt hij weer en stapt uit. Naast de parkeerplaats staat een bankje en hij gaat zitten. "Wat ben ik toch aan het doen?" bedenkt hij zich. Hij voelt zich ontzettend raar. Hij heeft het gevoel haar vreselijk te missen, terwijl hij haar nog geen half uur geleden nog heeft gezien, vast heeft gehouden, een kus heeft kunnen geven.
Hij belt zijn verplichtingen af en zegt dat hij nog een paar dagen vrij neemt. Vervolgens SMS't hij haar met de mededeling dat hij zijn afspraken heeft afgezegd en dat hij heel graag nog even terug komt. "Vind je dat erg?" schrijft hij. Zijn vingers gaan bevend over het toetsenbord, alsof hij zijn eerste dag in een afkick kliniek doormaakt. Hij stopt zijn GSM in het handschoenenkastje van zijn auto, sluit de auto af en loopt een rondje op de plaats waar hij zijn auto geparkeerd heeft. De frisse zomerlucht wappert door zijn haren en giert door zijn longen. Terug bij de auto aangekomen ziet hij een berichtje op zijn telefoon. Dat hij natuurlijk terug mag komen. Er staat niet in dat zij haar ook mist, maar hij hoopt het maar.
Zo snel als ongeveer wettelijk gezien mag rijdt hij terug. Vlak voor hij terug is, stopt hij nog even bij het benzinestation en koopt twee broodjes gezond. Eenmaal een ciabatta, en eenmaal een baguette. Eenmaal met ei, en eenmaal zonder ei.

Teruggekomen legt hij de broodjes op tafel, kijkt haar aan, maar zegt geen woord. Hij slaat, net als ongeveer anderhalf uur geleden, zijn armen om haar heen, maar weet nu dat hij echt alle tijd heeft. En die tijd neemt hij maar al te graag. Zo staan ze daar een minuut of tien, zonder een woord te zeggen. Het enige wat hij geprobeerd heeft te zeggen is dat hij haar nooit meer los wil laten.
Na tien minuten probeert hij met zijn rechterhand een hartje te tekenen op haar rug. Hij weet niet of hij begrepen wordt, maar eigenlijk maakt het hem niet eens zo gek veel uit. Hij is hier, dicht bij haar, en dat is meer dan genoeg, meer dan hij ooit had durven hopen.

"Wat gaan we doen vandaag, schat?" roept hij, na tien minuten niks te hebben gezegd, plots dolgelukkig uit. Lachend roept ze naar hem: "Wat wil je vandaag gaan doen? En tot wanneer blijf je?"

Al jaren ben ik in het bezit van een NS Voordeelurenkaart. Deze is al enige tijd geleden gecombineerd met een OV-chipkaart. Dat klinkt buitengewoon handig, daar ik binnen mijn woonplaats, Rotterdam, op dit moment met het metrostelsel alleen nog maar met de OV chipkaart kan reizen. Daar zo'n 95% van het gebruik van het openbaar vervoer door mij binnen Rotterdam ligt, gebruik ik de OV-chipkaart ook in de tram binnen Rotterdam, omdat ik anders ook nog weer met losse strippenkaarten rond moet lopen (je blijft bezig!).

Enige tijd geleden stapte ik op zaterdagmorgen in tramlijn 8, vanaf station Rotterdam-Noord richting het centrum van Rotterdam. Ik probeerde in te checken in de tram door middel van mijn gecombineerde OV-chipkaart met NS Voordeeluren abonnement. Ik verwachtte een piepje met een melding dat ik ingecheckt was. Maar nee, ik kreeg helemaal niets. Voorin de tram kon ik de conducteur van de tram ontdekken (tramlijn 8 is een conducteurstram) en gaf hem aan dat mijn OV-chipkaart niet wilde inchecken. Na controle met de apparatuur die deze conducteur bij zich had, leek het er op dat de OV-chipkaart stuk was: ook hij kon 'm niet meer uitlezen.

Wat nu? Van de vriendelijke conducteur mocht ik meereizen tot aan mijn bestemming in Rotterdam Centrum. Na mijn plicht in het centrum van Rotterdam (boekwinkel Donner) ben ik maar even naar het Centraal Station gelopen om als eerste bij de RET klantenservice na te vragen bij wie ik nu moest zijn met problemen. Dit bleek de NS te zijn, welke gelukkig 100m verderop zit. Bij de NS klantenservice balie reageerde de vriendelijke vrouw met 'U bent niet de eerste meneer, maar als u boven (bij het loket) een formulier invult, krijgt u een vervangende Voordeelurenkaart en wordt uw oorspronkelijke kaart met OV-chip opgestuurd). Zo gezegd zo gedaan. Bij NS nog even geverifieerd: dit is kosteloos.

Binnen 3 weken had ik een nieuwe kaart binnen. Met de mededeling dat NS de kapotte kaart gratis heeft vervangen en de oude kaart, ten behoeve van vernietiging en het kunnen terugstorten van het saldo wat er nog op stond, aan TransLink had gestuurd. Daarna bleef het angstig stil.

Tot eind december 2009. Een brief van TransLink/ov-chipkaart lag in de bus, en deze wil ik jullie niet onthouden:

Onderwerp: Beëindiging OV-chipkaart
Pardon? Beëindiging? Je bedoelt vervanging?

"U heeft een OV-chipkaart aan ons getuurd met een verzoek om beëindiging van deze kaart"
Nee, NS heeft een OV-chipkaart aan TransLink/OV-chipkaart gestuurd omdat deze kapot bevonden is. Bij wie ben ik nu klant, bij NS of bij NS en TransLink/OV-chipkaart? Ongetwijfeld heb ik in een ver verleden een nieuwe set Algemene Voorwaarden gehad toen de NS voordeelurenkaart werd geïntegreerd met een OV-chipkaart, maar dit maakt het niet echt duidelijker.

Het resterende saldo op de OV-chipkaart wordt automatisch op onderstaande rekening gestort, na aftrek van administratiekosten
PARDON? Wat is dat voor onzin? Naast dat NS mij heeft aangegeven dat e.e.a. kosteloos was (voor NS zaken dus, plotseling niet voor OV-chipkaart zaken?) is dit natuurlijk pure onzin. Ik heb in mijn hele leven nog nooit meegemaakt dat als ik met een strippenkaart in het OV reisde, dat de buschauffeur mijn strippenkaart, met nog twee strippen leeg, verscheurde met de reactie "Ja meneer, administratiekosten voor het feit dat ik u moet afstempelen!". Ik heb in mijn hele leven nog nooit meegemaakt dat ik een computer kocht, dat deze na enkele maanden (binnen garantieperiode) stuk ging, deze werd gerepareerd en dat bij terugkomst bleek dat de harde schijf er uit was verdwenen. "Ja meneer, dat zijn administratiekosten, koopt u maar een nieuwe harde schijf!".

Zo kan ik nog wel een paar voorbeelden noemen...

Gelukkig ben ik niet alleen, mijn vrienden bij de ANWB (zie dit artikel) zijn blijkbaar ook verontwaardigd over de kosten die worden berekend. Van mijn 12 euro 26 saldo (en wie zegt dat dit klopt? Ik print niet na elke reis de historie uit, want dat kan bij mijn lokale OV-chipkaart oplaad automaat niet..) blijft dus nog 9,76 euro over.

Als klap op de vuurpijl (leuke woordgrap in deze tijd van het jaar) maakt OV-chipkaart het nog bonter: "Binnen enkele dagen wordt 9,76 euro overgemaakt naar het rekeningnummer eindigend op de cijfers 943." Nu breekt mijn klomp echt. Ik heb geen rekeningnummer eindigend op de cijfers 943! En de NS incasseert toch elk jaar netjes de kosten voor het NS Voordeeluren abonnement, dus ik mag er toch vanuit gaan dat NS het juiste rekeningnummer door heeft gegeven aan TransLink?

Het toetje van de brief geeft trouwens aan dat TransLink/OV-chipkaart de 2,50 euro administratiekosten eigenlijk zelf ook nergens op vindt slaan: "Deze brief is automatisch aangemaakt en daarom niet ondertekend" Tijd voor een klachtenbrief, zowel naar NS als OV-chipkaart. Zullen we dan maar 25 euro administratiekosten factureren aan TransLink/OV-chipkaart voor de tijd die me dit kost?

Ondertussen vraag ik me toch af. Wat mag ik als consument verwachten als economische levensduur van zo'n OV-chipkaart? Ze verlopen na 5 jaar, mag ik er dan van uit gaan dat de kaart vijf jaar mee gaat? Is er een jurist in de zaal die dit kan toepassen op het consumentenrecht? Ik ben benieuwd.

Vanuit een winters Rotterdam: Fijne feestdagen, een knallend uiteinde van 2009 en al het geluk voor 2010!

Daar zaten ze dan, druk kletsend in een nog wat flets voorjaarszonnetje. Een hamburger erbij, inclusief franse frietjes. Hij keek haar eens goed aan. Wat viel hem op? Blonde haren, spontante lach. Ondanks dat het een hele normale persoon leek, had ze iets over zich heen. Iets wat hij niet helemaal thuis kon brengen, iets mysterieus, iets waar hij nu nog niet zijn hand op kon leggen. Hij bedacht zich dat zijn idee misschien wel helemaal niet juist was, maar het was hoe ze overkwam, het had iets ontastbaars. Terwijl hij het laatste beetje van zijn milkshake opslurpte, bedacht hij zich dat het de tijd wel zou leren. Met een dubbel gevoel zette hij haar af. Was hij nu veel wijzer geworden? Had hij haar heel veel beter leren kennen? Wat was het nou precies wat hem aantrok, wat er voor zorgde dat hij meer van haar te weten wilde komen?

Hij kwam er op dat moment niet achter. Sterker nog, het contact verstommelde. Andere zaken kwamen boven drijven en ze zakte een beetje naar de achtergrond. En toch werd hij 's-morgens af en toe wakker met de vraag waarom hij nog steeds zich afvroeg wat er nu zo speciaal aan haar was. Wat het nu was geweest wat hem in haar had aangetrokken. Hij dacht er diverse keren over na, maar kon er maar geen antwoord op vinden.

Tot dat ene moment. Ze ontmoetten elkaar opnieuw. Hij keek even in haar ogen. Opnieuw zag hij de schittering die hij al eens eerder had gezien. Maar dit keer was het heel erg anders, dit keer voelde hij het als een bliksemflits door zich heen gaan. Hij durfde niet opnieuw te kijken en bleef even stilstaan. Terwijl ze doorliep bekeek hij haar nog eens goed. Een gevoel van veiligheid overviel hem. Hij haalde haar in, liep een paar meter door en draaide zich daarna om, om haar opnieuw in haar ogen te kunnen kijken. Opnieuw was daar die bliksemflits, en een overladen veilig gevoel.
Tegelijkertijd met het fijne, veilige gevoel overviel hem een gevoel van enorme twijfel. Zijn gedachten dwaalden af naar het verleden. Zijn gedachten dwaalden af naar allerlei moeilijke en complexe gedachten. Was hij bang zich volledig te geven, zich volledig over te geven? Ze keek hem aan en lachtte. Ze moet hebben gezien dat hij even verzonken was in gedachten. Hij vroeg zich af, zou zij dezelfde lichtflits hebben gezien? Hij durfde haar hand niet vast te pakken, hoe graag hij zich ook over zijn angsten en gedachten heen wilde zetten. Wat moest hij nu?

Dagen gingen voorbij, en met elke dag die voorbij ging had hij het gevoel haar meer te missen. Of ja, wat zou missen in dit geval zijn? Hij wist het niet zo goed. Hij had het gevoel dat hij graag in haar buurt wilde zijn, zijn armen om haar heen te slaan om zich weer even zo veilig te kunnen voelen. Hij wilde maar al te graag het verleden achter zich gaan laten, er voor vechten, er voor haar zijn. Maar, hoe zou hij dat aan haar kunnen vertellen?

Is dat het soms? Houdt hij van haar? Is houden van dan wel het goede woord? Is hij verkocht?

Al jarenlang spelen Opperdoezer aardappelen een rol in mijn leven. Al op jonge jaren werd ik bij opa en oma thuis geconfronteerd met het dorpje Opperdoes, nabij Medemblik in de kop van Noord-Holland. Als kleine jongen mocht ik elke dinsdag tussen de middag bij opa en oma de warme Hollandse prak op komen eten. Meer dan eens ging het dan over deze bewuste aardappel, de Opperdoezer-ronde. Gek genoeg blijven dat soort dingen je bij. Zeker gezien de afgelopen jaren als je eens bij oma eet, het gaat over welke aardappel er gegeten wordt. De Opperdoezer blijft een favoriet in de familie, schijnt.

Vandaag stond ik bij de Albert Heijn. Ik had aardappelen nodig, want de laatst gekochte aardappelen lagen alweer bijna te rotten. Een enorme aardappeleter ben ik niet, ik ben ook vaak blij met rijst of gebakken aardappeltjes, dus al met al koop ik normaliter al niet hele hoeveelheden aardappels. In de winkel valt mij oog op de Opperdoezer-ronde. Mijn hart gaat enorm te keer, dat zijn ze! Voor de bietjes stamppot die ik wilde gaan maken vandaag besloot ik ze mee te nemen. Dat zal zeker een goede stamppot maken.
Bij het schillen van de aardappelen baalde ik al weer van mijn eerdere enthousiasme. Aardappelen vol met pitten, dat kost tijd om te schillen. En smaakte het nu echt zoveel beter dan de gemiddelde aardappel die ik normal koop?

Opperdoezer-Ronde aardappelen. Want wie kent ze niet?

Zonsondergang in de herfst, Wolphaartsdijk, 30-11-2009

Afgelopen zondag zag ik, nadat ik op Goeree-Overflakkee enkele foto's had gemaakt, dat boven de Zeeuwse eilanden de lucht opentrok. Dit was voor mij reden om nog iets zuidelijker te gaan kijken. Rond kwart over vijf werd me duidelijk dat de zonsondergang wel eens een fraaie zou kunnen gaan worden en met enige moeite lukte het mij om, in Wolphaartsdijk, de auto langs de Oudelandsedijk te parkeren en een stukje terug over het Wolfertspad te rennen, precies op tijd voor een aantal fraaie foto's.

Vandaag heeft hij totaal geen moeite om op te staan. Zonder enige vorm van vermoeidheid springt hij naast zijn bed. De vogels fluiten, de zon komt net op. Bij het zien van het eerste ochtendlicht fronst hij zijn wenkbrouwen. Niet omdat de langzaam opkomende zon hem verbaast, maar omdat hem iets opvalt. Een erg klein detail. Het is anders dan anders, maar wat er precies anders is, kan hij nog niet omschrijven. Was dit altijd al zo, of was het inderdaad veranderd?

De wekker wijst 5:30 uur, snel stapt hij zijn kleren in om een eindje te kunnen gaan hardlopen. Nog even het brood uit de diepvries, zodat dit ontdooit is zodra hij terug is. Onderweg groet hij de krantenbezorgers, die op deze zaterdagmorgen ook al vroeg in de weer zijn om, voordat alle huisvaders gewekt worden door hun kinderen, de krant bij hen in de bus te gooien.
Op de hoek van de straat houdt hij even in. Stond ze daar nou, met lachend gezicht, naar hem te kijken? Nee, dat zal wel inbeelding zijn. Snel rent hij verder en probeert zijn gedachten kwijt te raken.

De rest van de dag blijft ze in zijn hoofd rondspoken. Ze voelt dichtbij, maar waarom moet hij nu net vandaag zoveel aan haar denken? Voordat hij naar bed gaat kijkt hij toch nog eens goed naar zijn muur. Daar aan de muur hangt een foto van haar, het nog enige bewijs dat ze ooit in de buurt van hem was. Maar... Het lijkt wel of de foto ingezoomt is, dat ze op de foto plots dichterbij lijkt te staan dan anders. Is dat dan het verschil met gisteren? Is ze dan toch dichtbij?

Afgelopen zondag was het zover, het jaarlijkse Snow najaarsuitje (dit jaar in twee weekenden georganiseerd) werd gehouden en vond plaats in Lelystad bij het Test en trainingscentrum van de ANWB. Op het programma stond een volledige dag aan Grip & Slip cursus. Een must voor elke persoon die zijn rijbewijs heeft. In het volgende filmpje zijn de diverse oefeningen te zien. De 40km/h over het gladde wegdek en de daarna 15km/h over het gladde wegdek zijn door ondergetekende gereden met een Volkswagen Golf V op zomerbanden. De grip met winterbanden zou hier een stuk beter zijn, wat ook in de loop van het filmpje te zien is. Van het slalomparcours is helaas door een lege camera accu geen bewijs van mijn kunde ;-) Met 28 seconden werd ik in de finale, zonder 1 pilon te raken, wel eerste van de groep!

Cathédrale Saint-Louis - Versailles, Frankrijk, 08-06-2009

Bij het zien van het strand ren ik op twee lege strandstoelen af. Ze volgt me langzaam, alsof ze nadenkt, alsof ze nog even twijfelt of ze toch vandaag niet liever aan het zwembad ligt. Maar gelukkig lacht ze terug op het moment dat ik vanaf de strandstoelen naar haar zwaai. Zag ik haar nu naar me toe komen huppelen, of verbeeld ik het me maar? Nadat ik de handdoeken op de strandstoelen heb gelegd, plof ik met een grote glimlach op mijn gezicht en een gelukkig gevoel op de strandstoel. Net op het moment dat ik mijn ogen sluit om even een dutje in de stralende zon te doen, voel ik dat iemand mij van mijn stoel afgooit. In mijn val neem ik haar mee, zodat we allebei tegelijk in het zachte mulle zand terecht komen. “Je denkt toch niet dat je hier de hele dag een beetje lui kan gaan doen hè, vreetzak?” zegt ze terwijl ze nog een hand zand over me heen gooit. “Kom luie donder, we gaan zwemmen!”

Dit keer ben ik de gene die aarzelend achteraan loopt. De rollen lijken even volledig omgedraaid. Waar zij nu haast maakt om het water in te komen, ben ik even de gene die nadenkt. De gene die even een moment het verleden op de horizon projecteert. Na vijf seconden draait ze zich om en kijkt naar me. “Kom je nog?” vraagt ze met smekende ogen. In een flits bedenk ik me nog even dat ze met die ogen al heel wat voor elkaar gekregen heeft en vervolgens ren ik achter haar aan, tot ik naast haar sta. Ik plons in het water, precies naast haar en maak genoeg water om haar voorhoofd nat te kunnen spetteren. “Sorry schat!” zeg ik nonchalant en zwem snel van haar weg.

Natuurlijk komt ze me achterna, dus ik zet alle zeilen bij om nog even voor haar uit te kunnen zwemmen. Dat lukt, tot ik me overgeef. Met mijn armen in de lucht doe ik alsof ik met een witte vlag zwaai, in de hoop dat het dan nu vrede is. Want, zo werkt het toch?
Ik vraag haar of ze de rode boei daar in de verte ziet liggen. Ze knikt. “Als jij er als eerste bent, dan draag ik je zometeen het water uit, het strand op, tot aan je stoel” daag ik haar uit. In plaats van antwoord te geven begint ze al te zwemmen, waardoor ik meteen al tegen een flinke achterstand aan kijk. Ik haal haar bij, ga naast haar zwemmen en steek mijn tong uit, genietend van de competitie tussen ons beiden. Daarna zwem ik van haar weg en kijk verderop achterom, om te zien hoe ver weg ze al is. Dat valt vies tegen, want voor ik het door heb, is ze me al weer voorbij en zijn we vlak bij de boei.

Ik laat haar winnen, zoals ik wel vaker doe. Niet dat ze me ooit heeft geloofd dat ik dat doe, maar ach. Vlak voor de boei steek ik mijn armen omhoog. “Ik kan niet meer, help! Ik verdrink!” roep ik en zink richting de bodem van de zee. In plaats van me te redden springt ze op mijn nek en duwt me verder de zee in. “Dat zal je leren!” roept ze uit zodra ik proestend en hoestend boven water kom en me stevig aan de boei vasthou om op adem te komen. Gelukkig is het water vandaag rustig en heb ik even een moment om uit te puffen. Dat was gisterenavond wel anders, toen er veel hogere golven het strand op kwamen rollen. “Hee, als jij nou eens naar dat lifeguard hokje loopt en vraagt of ze even op de knop willen drukken om de golven aan te zetten, dan kom ik terugzwemmen” vraag ik haar terwijl ik haar diep in haar ogen kijk. “Pff, het is toch geen golfslagbad, gek!” En trouwens, jij zou me naar mijn stoel dragen, dus echt niet dat je hier blijft” lacht ze. Ze kust me. “Je hebt het zelf beloofd!”.

Er zit niets anders op en zodra we bijna het water uit zijn, til ik haar op. Dat gaat redelijk, tot ik een paar passen het strand op ben gelopen. Op dat moment is ze plots weg, weg uit mijn armen, verdwenen. Ik kijk om me heen waar ze is gebleven, maar ze is echt weg. Even plots als ze gekomen was, was ze weer weg. Zodra ik terug het water in loop, voel ik haar weer in de buurt. Maar zodra ik het strand weer op loop, ben ik haar weer kwijt. Ik loop een paar keer heen en weer, blijf een kwartiertje op mijn strandstoel liggen, loop daarna nog een keer het water in. En ja hoor, daar zie ik haar in de verte op het strand staan. Maar zodra ik het water weer uitloop, zie ik helemaal niemand meer.

Alsof zij het water is en de rest van de wereld het land. Ja, misschien is dat wel de enige juiste verklaring.

Vissers aan het 'Zwarte Water', Velden, 31-07-2009

Vandaag liep ik, gezien het mooie herfstweer, een stukje door de Hoekse bosjes. Een tijdje geleden is de Rondgang helemaal opgeknapt en hierbij zijn flink wat bomen gerooid. Terwijl ik hier, met fotocamera, doorheen liep, moest ik even terugdenken aan eind jaren '90, toen ik als kind ook in de herfst over de Rondgang liep en hiervan een foto maakte. Een paar jaar later pas heb ik deze foto ingescand.

Vroeger, herfst eind jaren '90

Nu, herfst 2009

Een week voor het aflopen van het tijdelijk woonrecht van het Vlaamse dorpje Doel (gelegen op de linkeroever van de Schelde) heb ik een rondje gemaakt door de straten van dit indrukwekkende dorpje. Het dorp staat bekend om het feit dat deze zomer de bewoners van het dorp hun huizen moesten verlaten. Eerder was deze beslissing, vanwege het uitbreiden van de Antwerpse haven, al uitgesteld. Op 31 augustus 2009 zou het echter, wederom over zijn voor de bewoners van Doel en daarom besloot ik eind augustus nog een zaterdagmiddag te besteden met een bezoek aan dit bijzonder dorp, gelegen naast een kerncentralepark.

Een van de leegstaande huizen in Doel - Doel, 27 september 2009

Wandelend door het dorpje voelde ik letterlijk de angst van de (voormalige) bewoners, welke door de Vlaamse regering uitgekocht konden worden. Eind augustus waren er dan ook nog diverse bordjes met 'bewoond' te zien. Bewoners welke zich niet hebben laten uitkopen, bewoners welke tot het bittere eind streden voor hun woonplaats...

Al met al een erg indrukwekkende middag. Ben benieuwd wanneer de laatste bewoners daadwerkelijk hun huizen uitgesleept gaan worden en er begonnen wordt met de sloop.

Voormalig autogarage in Doel - Doel, 22 augustus 2009

"Vergeet niet..." - Doel, 22 augustus 2009 - auteur Edith Oeyen

Ze porde in mijn zij. 'Wakker worden!'. Ik draai me om en kijk haar slaperig aan. "Lieve schat, het is vakantie, je hoeft me helemaal niet wakker te maken!'. Onschuldig als een kind wat net kattenkwaad heeft uitgehaald kijkt ze me aan en lacht: "Jawel! Ik maak je lekker wel wakker. Puh!" Ik gaap. "Hoe laat is het eigenlijk?". Ze pakt haar telefoon en drukt een toets in. "Half 5 jongetje, half 5 alweer!".

Ik draai me weer om en probeer opnieuw in slaap te komen. Mijn poging wordt woest verstoord, wederom krijg ik een duw in mijn zij en ze begint tegen me aan te kletsen: "Ik zag je slapen en toen bedacht ik me he, ik raak je toch nooit kwijt of wel?".
Ik reageer geeuwend "Nee schat, je raakt me nooit kwijt. Dat weet je toch, daar hoef je me toch niet helemaal wakker voor te maken?" Ze houdt nog even vol, "Maar ik wil je helemaal niet kwijtraken, nu niet, morgen niet, en als we bejaard zijn ook niet."
Ik sla mijn armen om haar heen, probeer haar te troosten. "Als jij me niet kwijt wilt raken, dan gebeurt dat niet, echt waar. Zullen we nu maar weer verder slapen?" Ze kruipt tegen me aan, hopelijk heeft ze weer even haar zekerheid terug. Als de radio aan had gestaan, had ik zeker geweten dat de radiozender de klanken had gespeeld van Golden Earring's 'Hold Me Now'. Zachtjes, terwijl ze weer in slaap valt, fluister ik de tekst in haar oor:

"For your love, close your eyes now little girl; Because tomorrow's hiding a whole different world; Hold me now, and make it last forever"

De lokale Hoekse (en Rotterdamse) politiek wilden het al zo lang: Hoek van Holland terug als badplaats op de kaart. Wat doe je dan? Je organiseert, samen met bijvoorbeeld RTL, 100% NL en Veronica een aantal evenementen. Goed voor de horeca omzet, goed voor het Hoekse imago.
Met dat idee begon gisteren Sunset Grooves van Veronica ook. Tot ik rond half 12 verontrustende P2000 meldingen voorbij zag flitsen: GRIP1 incident Badweg Hoek van Holland. Zelfs hier om de hoek, vanaf het politiebureau Rotterdam-Noord, kwamen diverse loeiende sirenes voor de deur langs richting 35km verderop: Hoek van Holland.

En wat krijg je als het mis gaat? Een dode, hulpdiensten die niet snel ter plaatse konden zijn (het is ook echt altijd hetzelfde liedje) en een heleboel sirenes. Wel toegangspoortjes? Maar er werd niet gefouilleerd. (bron: Hersenscheet.com)

Er was geen mogelijkheid om als burger, zonder perspas (en zelfs met was het al lastig, begreep ik van een persfotograaf) het dorp in te komen. Opvallend genoeg leken diverse hulpdiensten hun uitvalroute te hebben over de nogsteeds niet afgeronde tweede ontsluitingsweg. Blijkbaar is deze voldoende afgerond om hulpdiensten zich te laten verplaatsen?

'Mijn' Hoek van Holland is weer terug op de kaart. Als Hel van Holland, voorlopig dan.. Ben benieuwd met wat voor marketingacties de lokale politiek dit wil gaan rechttrekken. Misschien moet men eerst maar eens de infra afbouwen zodat de bereikbaarheid verbetert. En daarna misschien weer eens nadenken over festiviteiten. En hoe deze te beveiligen.........

Freelance fotograaf Marc Wijtkamp van WyZphoto heeft inmiddels een aantal foto's online staan: WyZphoto

Het eerste videomateriaal is alweer vindbaar op YouTube:

Nog geen half uur geleden was de zon onder gegaan. De rode gloed, welke als een soort optocht van kleine wolken langzaam deze mooie zomerdag haar laatste eer probeerde te bewijzen, transformeerde per minuut dat deze dag ouder werd, naar een bijzonder heldere hemel. Ondanks dat er elke minuut wel iets aan de lucht veranderde, leek voor hem de tijd bijna stil te staan. Nadat hij een tijdje naar dit schouwspel in de lucht had staan kijken, stak hij de kaars aan, welke nog op de tafel stond. Voorzichtig, om de enigszins verbrandde delen van zijn lichaam niet te bezeren, liet hij zich op de grond zakken, leunend met zijn schouders tegen een stootkussen. Het stromende water om zich heen gaf hem een veilig en rustig gevoel.

Zij was nog binnen. Ze was nog druk in de weer om zichzelf, na deze mooie zomerdag, op te frissen. Ze voelde zichzelf vreemd. Dolgelukkig, maar aan de andere kant toch weer niet. Ook zij had vandaag een geweldige dag beleefd. Maar om deze dag te kunnen beleven had ze vandaag wel tegen een dierbare moeten liegen. Het zat haar dwars, maar wat moest ze er mee?
Ook zijn gedachten dwaalden af. Niet dat ze tegen hem had gelogen vandaag, maar het zat hem toch ook niet heel erg lekker.

Ze wandelde naar buiten en zag hem zitten, de kaars, brandend op tafel, begon te wakkeren door de windverplaatsing. Ze glimlachtte, nestelde zich naast hem en liet haar hoofd op zijn schouder zakken. Ze bleef zo zitten, hij bleef zo zitten. Woorden waren niet nodig: de gedachten speelden boven hen. Hij streelde door haar haren, liet haar gedachten maar even gaan. Hij had ook zo zijn vragen, gedachten, maar liet deze op dit moment maar voor wat het was. Vijf volle minuten gingen voorbij en hij besloot de stilte toch maar te breken. Wijzend naar de sterren zei hij: "Zie je die ene ster daar?" wetende dat er honderden van dat soort sterren op dit moment te zien waren. Ze reageerde 'Lieve schat, ik zie er duizenden, welke bedoel je nou precies?'. "Ik bedoel de gene die heel helder oplicht op het moment dat ik zeg dat ik om jou geef, zie je die?" zei hij, al kijkend naar haar ogen, of ze echt probeerde de juiste ster te ontdekken. Ze legde haar hand op zijn buik en fluisterde "Het is wel goed met jou."

Many years have passed since those summer days
Among the fields of barley
See the children run as the sun goes down
Among the fields of gold
You'll remember me when the west wind moves
Upon the fields of barley
You can tell the sun in his jealous sky
When we walked in the fields of gold

"Station Groningen", Groningen, 31-05-2009

Gisteren heb ik een dagje Nederland gedaan. Al enige tijd stond er op mijn lijstje om een keer, met de trein, op 1 dag vanuit Rotterdam naar Groningen te reizen, vervolgens naar Maastricht en dan via Vlissingen weer naar huis. Zo gezegd, zo gedaan!
's-Morgens vroeg stond ik al te wachten op de BOB bus bij NS station Rotterdam-Noord. Volgens 9292OV zou om 04:25 uur er een BOB bus rijden, welke mij naar NS station Rotterdam CS zou brengen om mijn tocht daadwerkelijk te kunnen beginnen. Helaas stond ik om 04:45 nog steeds op deze bus te wachten, nadat ik al door een paar agenten in politieauto was gevraagd of ik soms op de tram stond te wachten (die ging pas om 8 uur weer, het was zondag!). Ook een tweetal dames, welke nog stonden na te praten na de stad in te zijn geweest, vroegen zich hetzelfde af.
Maar nee, ik was niet dronken en ik ben niet gek: Ik stond vrolijk te wachten op een bus, die niet kwam. Wie ooit 'Bussie komt zo' bedacht heeft, had op dat moment een klap op z'n kop verdiend... Thuisgekomen heb ik de planning die ik had gemaakt een uur verzet, zodat ik om 05:58 uur mijn eerste treinreis van de dag zou gaan maken. Dat betekende wel dat het eerste deel van het dagje OV zou beginnen met de fiets: vanaf huis naar het Centraal Station in Rotterdam.

Begonnen op Rotterdam CS ben ik in de Intercity gestapt naar Schiphol. Hier had ik een half uur om rond te lopen en wat foto's te maken. En natuurlijk om even bij de HEMA te vragen naar een paperclip zodat ik de simkaart van mijn iPhone eruit kon halen, want natuurijk was ik zo slim om wel mijn UMTS kaart mee te nemen, maar hier niet even de juiste simkaart in te plaatsen. Maar er de paperclip was sowieso nodig bleek al onderweg naar Schiphol: de iPhone kon mijn simkaart niet lezen, die was wat stoffig. De trein zat nog vol met jongeren die in Rotterdam waren wezen stappen. Na bij de HEMA (net wel, net niet open) een veiligheidsspeld te hebben gekregen kon ik mijn reis vervolgen. Deze ging naar Utrecht CS. Ik wilde nog wel in de regio Utrecht zijn geweest, want voor de reis van Groningen naar Maastricht had ik een andere route in gedachten. Ook was er op dat tijdstip (tenminste, in mijn originele planning, maar die was een uur eerder) nog geen treinreis vanaf Amsterdam naar Groningen. Vanaf Schiphol en Utrecht CS ben ik overgestapt op de stoptrein naar Duivendrecht. Aangekomen op Duivendrecht had ik een paar minuten voor de trein naar Weesp. In Weesp had ik wel even tijd over, dus daar heb ik een klein rondje gelopen, om vervolgens de trein in te stappen naar Amsterdam CS.
Vanuit Amsterdam CS heb ik de trein gepakt richting Hilversum, welke mij daarna in een keer naar Groningen bracht. Om even door Groningen te kunnen lopen heb ik hier een stop van ongeveer 45 minuten gemaakt. Gezien het alweer bijna 12 uur 's-middags was toen ik daar aankwam, was het ook een mooie lunchstop, zo in de zon voor het station van Groningen.

Checkpoint 1 van de reis had ik hier in Groningen voltooid. Het was 12 uur geweest, ik had er al meer dan 6 uur opzitten, maar we waren pas op 1/3 van de rit (nou ja, qua checkpoints dan..)
Omdat ik het saai vond om de reis vanuit Groningen naar Maastricht via Utrecht te gaan rijden, ben ik vanuit Groningen naar Zwolle gereden, waar ik vervolgens de trein naar Deventer heb gepakt, waar ik om 14:15 uur aankwam. In Deventer had ik weer een stop van 30 minuten gepland, voldoende om (per puur toeval) Sandra nog even tegen te komen, die zoals bleek nog een paar boodschapjes bij de AH To Go nodig had. Prima vermaak dus, zo'n half uurtje in de zon. Maar de reis moest natuurlijk verder, dus ik moest het gezellige Deventer (en de gezellige San) om 14:44 uur weer verlaten. Op naar Den Bosch. Deze rit voerde me via Zutphen, Arnhem en Nijmegen naar Den Bosch toe. Aangekomen in Den Bosch had ik dus vanaf het noordwesten (Den Haag, Schiphol), het noorden (Groningen, Zwolle) nu ook het oosten van het land gezien (Deventer, Arnhem, Nijmegen). In Den Bosch had ik weer even een half uurtje rust, wat ik overwegend weer in de zon heb uit mogen zitten (niks mis mee, het was heerlijk weer!).

Nog steeds had ik geen enkele minuut vertraging gehad of had ik een overstap gemist, een fout gemaakt, etc. Vanuit Den Bosch heb ik de Intercity naar Sittard gepakt, waar ik om 17:48 uur aan kwam. Dat was een mooi moment om wat te eten te regelen. Gezien ik niet enorm veel tijd had, had het geen nut om het centrum van Sittard in te gaan (geen goed eten bij Bloem of iets dergelijks dus), maar werd het een patatje. Reizen en goed eten is duidelijk geen ideale combinatie. Na de maag ook weer tevreden te hebben gemaakt was het tijd om checkpoint 2 te gaan halen: Maastricht.

In Maastricht aangekomen was het bijna zeven uur. Bedenkende dat ik nog bijna zes uur nodig had voordat ik weer thuis zou zijn, ben ik daar in de eerstvolgende trein naar Eindhoven gesprongen. Het gras was onderweg nog even groen als de heenweg, maar gelukkig hadden we muziek! Voorbij Roermond ben ik even in slaap gevallen, niet heel gek als je je bedenkt dat je al de hele dag achter glas in het zonnetje hebt zitten zitten :-) Vanuit Eindhoven vervolgde ik de reis naar Dordrecht. Daar kwam ik om 9 uur 's-avonds aan. Bijna thuis! O nee, toch niet, we moeten nog naar Vlissingen!
Snel de NS Highspeed Intercity in naar Roosendaal. Dat was fijn: even een half uurtje stroom voor de iPhone. Dat is tegenwoordig het grote voordeel van koplopers en internationale treinen op alle dubbeldekkers die ik heb gezien. Ook zijn de stoelen een stuk beter dan in die dubbeldekkers. Met de trein over de Moerdijkbrug, met een in het water zakkende zon. Geweldig uitzicht! Laatste keer dat ik me kan herinneren dat ik er met een trein reed was het 's-morgens vroeg, in een wintermaand en kwam de zon net op. Vanuit Roosendaal de stoptrein gepakt naar Vlissingen. En ja, die stopt echt op elk tussenliggend station. Voorbij Goes was het donker en zie je dus vrijwel niets meer (behalve weerspiegeling) in zo'n dubbeldekker. Helaas!

Aangekomen in Vlissingen en dus het laatste checkpoint gehaald (22:45), had ik geen tijd meer over om een stukje door Vlissingen te wandelen met mijn fotocamera. Dit alles doordat 's-morgens vroeg de BOB bus niet reed en dit mijn planning ruim een uur had vertraagd. Als ik de trein van 22:52 terug naar Rotterdam CS niet had genomen, had ik echt niet meer met de trein thuis kunnen komen. Dit deel van de reis was niet het leukste deel: buiten zie je niets meer, binnen is het stil. Gelukkig kwam er erg goede muziek uit mijn iPod :-) Rond half 1 was ik terug in Rotterdam en iets voor enen terug thuis.

Een lange dag, wel een leuke, ondanks dat ik eigenlijk te weinig tijd tussen de ritten door heb gehad om echt foto's te kunnen maken. Heel Nederland zien en ook nog willen fotograferen is in 1 dag dus geen ideale combinatie.

"Bloem in Weesp", Weesp, 31-05-2009

Traditiegetrouw wordt elk jaar op Hemelvaartsdag in Hoek van Holland het strandseizoen geopend. Dit jaar begon de opening al om 11 uur 's-morgens. In het begin van de middag heb ik even een stukje over het vernieuwde strand gelopen, waar onder andere vandaag de nieuwe Water Skihut werd geopend. Kunnen Après skiën, aan het strand in Hoek van Holland, wie had dat ooit gedacht!

Een impressie van de foto's, welke ik tijdens de Hoekse strandopening gemaakt heb, zijn te zien op de website van Marketimedia Fotografie.

Gezien de drukte en de onmogelijkheid om vlakbij de podia echt goede foto's te nemen, heb ik de optredens van o.a. Gerard Joling en Mental Theo niet afgewacht. Reden te meer om voor volgend jaar eens met de organisatoren van dit evenement te babbelen of perstoegang mogelijk gemaakt kan worden.

Het Wereld Wijde Web (WWW) is sinds haar introductie eind jaren 80 ontzettend gegroeid. Denk nu eens na, voor hoeveel sites gebruik jij vandaag de dag niet een loginnaam en een wachtwoord?
Je overal te bereiken ToDo lijst online? Netjes beveiligd met een wachtwoord. Je eigen Wiki online? Netjes beveiligd met een wachtwoord. Een handje vol Twitter accounts? Ook netjes beveiligd natuurlijk.

Maar, met wat voor een wachtwoord? Heb je voor elke website met loginnaam een nieuw gegenereerd (of goed bedacht) wachtwoord? Of gebruik je op al die sites hetzelfde wachtwoord? Is dat wachtwoord simpel te raden of is het zo complex dat je het zelf niet kan onthouden? Het gebruik van hetzelfde wachtwoord op een handjevol websites is wellicht niet handig, als er een partij je gegevens lekt, ben je voor alle websites het haasje. Of als iemand je wachtwoord achterhaalt, heeft hij toegang tot alle websites waar je dat wachtwoord gebruikt. Aan de andere kant, hoeveel verschillende wachtwoorden ga je gebruiken voor al die hippe Web 2.0 websites zoals Facebook, Twitter, Hyves, etc.?

Voor de gemiddelde burger zal het allemaal wel loslopen. Als je echter voorzitter bent van een vereniging in de Webhosting business, wil je misschien toch niet dat het gebeurt dat iemand de contactgegevens van bijvoorbeeld al je leden in kan zien. Feit is dat een zwak wachtwoord, wat je op meerdere plekken gebruikt, kan leiden tot het lekken van gegevens. Mocht je wachtwoord ook nog erg gemakkelijk te 'Social Engineeren' zijn, dan mag je helemaal op je knietjes hopen dat niemand de gegevens van al je leden heeft achterhaald.

Zoals Jeroen van Nieuwenhuizen in zijn weblog posting over dit onderwerp schrijft:

What will happen then? Well the following information may get publicly known:

1. The personal information of all zoloos members.
2. The confidential minutes of zoloos meetings.
3. Passwords of various zoloos services. I.e. the zoloos cacti and zoloos zabbix.
4. The configuration of the zoloos switch.


En zo hebben we security incident #2 van 2009 voor desbetreffende VPS vereniging: nog niet al te lang geleden 'blunderde' Hostingvereniging Soleus al toen de storage server voor de hele wereld toegankelijk was.

Laksheid vs. Security: 1-0.

Update: Op zaterdag 9 mei liet de voorzitter van de vereniging mij weten, dat er acties na aanleiding van dit incident zijn uitgevoerd: De ledenadministratie van de vereniging is inmiddels gescheiden en staat fysiek op een andere server. Deze wiki is alleen toegankelijk voor het bestuur en het technische team en niet gekoppeld aan de hoofdpagina van de vereniging. Ook is deze wiki inmiddels alleen via een beveiligde verbinding te benaderen. Daarnaast gaf men mij aan dat de bestuursverslagen in principe op aanvraag toegankelijk zijn en hierdoor geen 'geheime' passages zullen bevatten. Dit geldt ook voor de Cacti instance: Deze is op aanvraag toegankelijk.
Het gelekte wiki account is binnen zeer korte termijn, na het melden, afgesloten door een lid van het technische team.

Ze duwde tegen mijn schouder. "Kijk, dit lijkt me nou echt wat voor jou" wijzende op een formulier wat ze vast had. Ik keek voor me, naar de door de zon fel verlichte en uitgestorven straat. De zomer kwam er weer aan, dus een ieder was op deze mooie zondagmiddag weg van huis. "Kijk nou!" ze duwde het formulier tegen mijn neus aan. Niet dat ik het op deze manier zou kunnen lezen, maar waarschijnlijk met de bedoeling dat ik het formulier beet zou pakken en het aandachtig zou lezen. Na een diepe zucht pak ik het formulier vast, nog wat wegdromend bij de indrukken die de uitgestorven straat bij mij achterlieten.
Hardop lees ik voor wat er op mijn blaadje staat: "Heb jij de A tot en met Z factor?" Ik lach en geef het blaadje terug aan haar. "Jij weer, met je zogenaamde humor". Ze lacht terug, kijkt me gek aan. "Jij kan toch niks man, maar kijk, Sanne kan tenminste zingen, en ik heb even doorgeduwd dat ze mee gaat doen. Goede coach ben ik he?" Mijn gedachten dwalen weer af en reageer wat sarcastisch. "Jahoor, geweldige coach ben je.. Laat je het me weten als ze gewonnen heeft?".

De telefoon gaat. "Ja, met mij, even over zaterdag, dan is de auditie van Sanne voor A tot en met Z factor. Zou jij wellicht mee willen en dan willen rijden? Dan kan ik me als coach helemaal op Sanne richten". Ik reageer lacherig, maar nog altijd een beetje onder de indruk van haar enthousiasme "Moet ik een Limousine huren voor Sanne? Kan ze mooi de hele terugrit met haar 'coach' champagne drinken omdat ze een ronde verder is, of haar verdriet wegdrinken omdat ze door een B-artiest is uitgescholden". Ze kan er helaas minder om lachen dan ik. "Jij maakt overal een grapje van, dit is pure ernst, dat kind kan zingen, en dat moet ook die jury weten!". Ik negeer het maar, wetende dat haar enthousiasme het wint van mijn pogingen haar rustig te krijgen. Ik besluit mee te werken aan haar verzoek en spreek met haar af dat ik mevrouw de coach en de zingende zaag Sanne, euh, pardon, de zingende ster Sanne, komende zaterdag om 8 uur (ze zou toch te laat komen) ophaal om vervolgens om 9 uur stipt in Hilversum te staan.

Zo gezegd, zo gedaan. Om 8 uur stond ik, zonder limousine, voor de deur. Ster Sanne in tuthola jurk en haar coach stralend, vol vertrouwen. "Ze gaat het helemaal maken!" roept ze naar me, zodra ik de rechter achterportier voor Sanne open, om vervolgens ook haar coach via het linker achterportier de auto in te laten stappen. Aangekomen in Hilversum ziet het er druk uit. Blijkbaar zijn er genoeg kandidaten om de Nederlandse TV weer een paar weken te vullen met audities. Grof geld verdienen aan mensen die denken dat ze iets kunnen, maar eigenlijk totaal geen talent hebben. Heel Nederland lacht ze uit, terwijl de televisiezender toch echt de lachende derde blijft. Degene die dat concept heeft verzonnen, mag net als de verzinner van 'Funniest America's Home Video's' van mij een lintje krijgen, of iets anders, u mag het zeggen.. Maar, laten we niet afdwalen, want vandaag is Sanne het hoogtepunt, en niet de maker van het A tot en met Z factor programma, of de bedenker van Sesamstraat, het Klokhuis of Bananasplit. Maar nee: Sanne, onthoudt die naam goed mensen!

Binnen in het hotel waar de audities gehouden worden loop ik in de drukte bijna over de tenen van Roef, van het enorm populaire zangduo Roef & Marian. Ja, die zijn weer happy together, samen, gezellig! Maar we waren hier niet voor Roef, we waren hier niet voor Marian. Bij de inschrijfbalie zie ik haar en Sanne weer staan. Zelfs ik ben inmiddels een beetje enthousiast geraakt en roep "Het komt helemaal goed!". Ze kijkt me aan en knipoogt. Blijkbaar is ze helemaal trots dat ze zelfs mij een beetje enthousiast heeft weten te krijgen.

Het wachten in de rij duurt lang. Alle mensen om mij heen zijn Roef & Marian wel zat en willen gewoon doen waarvoor ze gekomen zijn: auditie doen en hopen dat ze een stapje hoger op de ladder tot succes kunnen komen. Plots kijkt ze me verschrikt aan en laat het inschrijfformulier van Sanne vallen. Sanne en ik kijken haar vragend aan. "Wat doen we eigenlijk hier?" roept ze. "Jij kunt gewoon helemaal niet zingen Sanne! Zometeen staan we hier voor joker. Nee, zo meteen sta IK hier voor joker, omdat ik zou moeten vinden dat jij kan zingen, dat jij een ster bent. Maar je bent helemaal geen ster, je bent niets, je bent helemaal niemand!". Huilend loopt ze weg, ik staar haar na. Mensen kijken haar na, kijken verschrikt naar Sanne, die door haar heupen zakt en zich op de grond laat vallen. Ik probeer haar achterna te lopen, haar te vragen wat er aan de hand is, maar ze is sneller buiten tussen de enorme mensenmassa dan dat ik ben. Ze is weg...

Vanavond heb ik een eerste aanzet gedaan tot het vullen van mijn portfolio voor Marketimedia.
Er liggen nog een hele hoop wensen voor Marketimedia, zoals een huisstijl, logo, een volledige website in plaats van alleen maar een gallery, etc.

Toch wil ik iedereen toch even wijzen op het portfolio op Marketimedia.com. Deze zal komende tijd verder gevuld worden en is dus aan verandering onderhevig.