Stootkussen
Nog geen half uur geleden was de zon onder gegaan. De rode gloed, welke als een soort optocht van kleine wolken langzaam deze mooie zomerdag haar laatste eer probeerde te bewijzen, transformeerde per minuut dat deze dag ouder werd, naar een bijzonder heldere hemel. Ondanks dat er elke minuut wel iets aan de lucht veranderde, leek voor hem de tijd bijna stil te staan. Nadat hij een tijdje naar dit schouwspel in de lucht had staan kijken, stak hij de kaars aan, welke nog op de tafel stond. Voorzichtig, om de enigszins verbrandde delen van zijn lichaam niet te bezeren, liet hij zich op de grond zakken, leunend met zijn schouders tegen een stootkussen. Het stromende water om zich heen gaf hem een veilig en rustig gevoel.
Zij was nog binnen. Ze was nog druk in de weer om zichzelf, na deze mooie zomerdag, op te frissen. Ze voelde zichzelf vreemd. Dolgelukkig, maar aan de andere kant toch weer niet. Ook zij had vandaag een geweldige dag beleefd. Maar om deze dag te kunnen beleven had ze vandaag wel tegen een dierbare moeten liegen. Het zat haar dwars, maar wat moest ze er mee?
Ook zijn gedachten dwaalden af. Niet dat ze tegen hem had gelogen vandaag, maar het zat hem toch ook niet heel erg lekker.
Ze wandelde naar buiten en zag hem zitten, de kaars, brandend op tafel, begon te wakkeren door de windverplaatsing. Ze glimlachtte, nestelde zich naast hem en liet haar hoofd op zijn schouder zakken. Ze bleef zo zitten, hij bleef zo zitten. Woorden waren niet nodig: de gedachten speelden boven hen. Hij streelde door haar haren, liet haar gedachten maar even gaan. Hij had ook zo zijn vragen, gedachten, maar liet deze op dit moment maar voor wat het was. Vijf volle minuten gingen voorbij en hij besloot de stilte toch maar te breken. Wijzend naar de sterren zei hij: "Zie je die ene ster daar?" wetende dat er honderden van dat soort sterren op dit moment te zien waren. Ze reageerde 'Lieve schat, ik zie er duizenden, welke bedoel je nou precies?'. "Ik bedoel de gene die heel helder oplicht op het moment dat ik zeg dat ik om jou geef, zie je die?" zei hij, al kijkend naar haar ogen, of ze echt probeerde de juiste ster te ontdekken. Ze legde haar hand op zijn buik en fluisterde "Het is wel goed met jou."