Nepnerd.nl Weblog

De klok van de in de Middeleeuwen gebouwde Grote Kerk begint te slaan. Hij telt mee bij elke slag. Een, twee, drie, vier. Na een totaal van twaalf slagen is het opnieuw angstvallig stil in het dorp. Het enige wat nog hoorbaar is, is de kolkende rivier, welke op dit punt versmalt. Hij draait zich langzaam om en kijkt peinzend naar de kerk. Niet dat hij veel kan zien, het is twaalf uur 's nachts en alleen een klein streepje van de maan, hij vindt het net een croissant, maar volgens bronnen officieel wassende maan wordt genoemd en de grote zilveren lichtgevende wijzerplaten van de kerk geven een klein streepje licht rondom de oever van de rivier. Niet dat hij licht nodig heeft, hij kent dit grindpad langs de rivier goed genoeg. Sterker nog, in het donker geeft deze plek op de wereld hem een veel rustiger en veiliger gevoel dan overdag, waar je de af en toe woest kolkende rivier als een bedreiging zou kunnen zien. Als het donker is geeft deze plek langs de kolkende rivier hem juist de rust die hij nodig heeft. Dit was dan ook precies de reden waarom hij hier zo vaak op dit late tijdstip te vinden was. Soms stond hij daar eventjes, soms een half uur. Soms ging hij aan de oever zitten, soms wandelde hij een stukje. Maar als hij zichzelf tijd wilde gunnen om na te denken, dan was hij hier.

Vandaag viel hem, met het kleine beetje licht wat er is, op dat de rivier hoger staat dan normaal. Het is alsof de rivier de persoonlijke waterstand probeert te visualiseren van de persoon die, als enige in de wijde omtrek, op dit moment aan de rivier staat. Hij peinst, heeft de rivier tot heden niet altijd gelijk gehad? Altijd als hij het allemaal niet meer zag zitten en hij stond hier, op deze aangenaam rustige, maar misschien toch ook bijna angstaanjagende plek, leek de rivier bijna buiten zijn oevers te treden. Was het niet vlak na de laatste keer dat zijn leven compleet instortte, dat het land rondom de rivier volledig onder water liep? Hij zette een stap terug richting de kerk. Een stap terug van de hoge waterstand. Op dat moment besefte hij dat hij, naast hier een stap terug te doen, dit ook moest doen in zijn eigen leven. Hij zou er even voor moeten zorgen dat zijn eigen rivier niet zou kunnen overstromen. Er even voor zorgen dat het water binnen de perken blijft.

Hij bukt en grijpt op gevoel een zo plat mogelijke kei. Met een atletische aanloop werpt hij de kei in het water. De, zo te zien goed uitgekozen kei, stuitert driemaal op het water voordat deze verdwijnt op de bodem van de rivier. Hij begon inmiddels een kei te worden in het gooien van keien, zo vaak had hij inmiddels dit kunstje al geoefend. Dat is dan ook exact wat hij op dat moment beseft: hij is hier te vaak. Thuis had zijn vrouw zich inmiddels ook al beklaagd. Maar hij blijft haar voorhouden dat hij zijn gedachten op orde kan houden door bijna elke avond even een stukje te gaan wandelen en zijn gedachten de vrije loop te laten gegaan. En eigenlijk is dat ook de volledige waarheid, hij vertelt er thuis alleen nooit bij dat hij tijdens deze wandelingen elke keer weer aan het twijfelen is over hoe hij nu verder moet. Hoe zij, gelukkig samen, nu verder moeten. Of dit nu wel helemaal is wat hij graag wil.

Wil hij eigenlijk hier, ondanks het mooie dorp en de ontzettend fijne plek aan de rivier, niet liever weg? Het land uit? Naar een plek ver van deze wereld, waar hij misschien niet elke dag de behoefte heeft zijn gedachten op orde te brengen? Maar elke keer dat hij hier aan de rivier staat, probeert hij te beseffen wat er nu precies is, wat nu het juiste antwoord is en waar zijn gevoel nu vandaan komt. Want het lijkt heel erg duidelijk, voorlopig vindt hij hier de rust toch nog niet helemaal. Hij wandelt terug naar zijn kleine arbeiderswoning aan de rand van het dorp en zucht nog eens diep, voordat hij de deur opendoet, zich omkleedt en naast zijn vrouw in slaap valt, om morgen weer verder te gaan met het zoeken naar de antwoorden op zijn buitengewoon lastige vragen.