Broken by design
Vrijdagmiddag, einde van de middag. Het is bijna weekend, nog een paar kleine restpunten afronden en op naar huis. Wankelend loop je naar de snoepautomaat om nog voor dat laatste restje werkweek je suikerbehoefte te reguleren. Half stukke chipknip pas in de automaat, want cash geld is taboe, straks haalt een collega de automaat nog leeg, om zijn trek massaal te kunnen stillen.
Maak uw keuze... De snoepautomaat, lelijke herrieschoppende koelbox als 'ie is, lacht toch enigsinds verleidelijk. Alsof de automaat zegt: "Koop maar wat, je hebt nog een werkweek van 20 minuten te gaan, alleen met mij overleef je het!"
Twijfel, twijfel. Chocolade? Gevulde koek? 70 cent, 80 cent? Mijn blik blijft hangen op het woordje 'light'. Delight wel te verstaan. Zou Mars onderzoek hebben gedaan en tot de conclusie gekomen te zijn dat als ze maar het woordje 'light' in een Mars reep verwerken, dat wellicht men dit als light product ziet en het aanschaft?
Stel je toch voor dat dit een 'goede' Mars reep is, dan is het misschien slimmer om code '58' in te typen dan code '54' (de Balisto). Ik besluit dan toch maar voor de 'lekkere luchtige reep van de makers van Mars' te gaan. Spontaan moet ik denken aan zo'n verkoopprogramma op TV: "Yeah John, sinds ik Mars Delight eet heb ik geen FatBurner, MuesliWrap and GelBeans meer nodig, I am losing fat with eating Delight"; Bestel nu vijfentwintig repen en binnen een maand ziet u verschil! Als bonus bij uw bestelling krijgt u dit geweldige dieetboekje "Lose fat by eating it" voor 9 euro erbij!
Trillend op mijn benen druk ik het knopje 5 in. Een klein moment geniet ik met volle teugen van de gedachte dat binnen luttele seconden de versnapering zal gaan vallen. Dan druk ik ook de 8 in. In een flits zie ik de reep richting het donkere gat vallen. 1 flits, en dan, what the fuck?!
Ik laat me jankend op de grond vallen. Al mijn dromen, al mijn hoop, alles is in een paar luttele seconden verdwenen. Het is de automaat, die hopeloze rotautomaat, gelukt om de reep horizontaal klem tussen het glas en het achterwandje te krijgen. Hori-zon-taal!
Mijn hersenen geloven mijn ogen niet meer. Waar ben ik beland? Leef ik nog? Zit er soms een camera in de automaat waarmee in het grote snoepautomatenfabrikantenkantoor nu een mannetje gniffelend zit te kijken en het komend jaar op elke verjaardag kan vertellen wat voor geweldig werk hij heeft, dat hij arme mensen mag pesten, door de automaat in horizontaal stand te zetten zodra ze bijna kwijlend een chocoladereep uit de automaat halen?
Opeens krijg ik een geniale ingeving. Als ik nu eens nog een keer dezelfde code invul? Misschien komt de reep er dan wel twee keer uit, want de nieuwe reep heeft een mooie vrije val boven op de vasthangende reep. Het hele spel begint weer opnieuw, chip pas erin, code 58 indrukken en klaar.
Mooi niet dus! De automaat geeft op zijn LCD display dat nummer 58 onbruikbaar is. Alsof het ding zijn tong uitsteekt: "Kijk eens, je kan niet nog zo'n lekkere Delight uit me krijgen, na na!"
Door alle woede begint mijn suikerspiegel te zakken. De behoefte naar suiker neemt alleen maar toe. Een nieuwe geniale ingeving bereikt mijn brein. Als ik nu eens de Snicker die exact boven de delight staat uit de automaat haal? Ruim vijf minuten kost het me om alle moed te verzamelen de automaat nog 1 keer aan te raken, misschien wel de laatste keer in mijn leven. Mijn hart gaat als een razende te keer terwijl ik opnieuw twee cijfers op de automaat indruk, de 5 en de 0.
Als de theorie klopt valt de ietwat zwaardere reep boven op de vastzittende reep en heb ik zometeen twee repen in mijn hand, die ik inmiddels gezien alle woede ook wel nodig heb ook. Maar nee, ook deze theorie is kansloos, de Snicker valt met een heel mooi boogje precies langs de vastzittende reep. Snikkend en strompelend loop ik terug naar mijn werkplek, genietend van de nootjes om de pijn een beetje te verzachten.
Zucht.. Dus het ding heeft wel een sensor of de reep in de bak is gevallen, maar de automaat is qua design wel stom genoeg om repen klem te krijgen. Broken by design, noem ik dat.
Zou er subsidiegeld zijn om te onderzoeken hoe vaak in Nederland er per jaar voorkomt dat een gevraagd iets uit een automaat niet uitgeleverd wordt, hoeveel geld hiermee wordt verdiend en wat de gevolgen zijn bij het slachtoffer van dit misdrijf? Wanneer komt de eerste rechtzaak (ongetwijfeld in Amerika) dat iemand een miljoen claimt omdat hij, door het niet uitleveren van automaatvoedsel, jaren lang behandeld is door een psychiater? Of erger nog, bestaan die rechtzaken al?