A tot en met Z factor
Ze duwde tegen mijn schouder. "Kijk, dit lijkt me nou echt wat voor jou" wijzende op een formulier wat ze vast had. Ik keek voor me, naar de door de zon fel verlichte en uitgestorven straat. De zomer kwam er weer aan, dus een ieder was op deze mooie zondagmiddag weg van huis. "Kijk nou!" ze duwde het formulier tegen mijn neus aan. Niet dat ik het op deze manier zou kunnen lezen, maar waarschijnlijk met de bedoeling dat ik het formulier beet zou pakken en het aandachtig zou lezen. Na een diepe zucht pak ik het formulier vast, nog wat wegdromend bij de indrukken die de uitgestorven straat bij mij achterlieten.
Hardop lees ik voor wat er op mijn blaadje staat: "Heb jij de A tot en met Z factor?" Ik lach en geef het blaadje terug aan haar. "Jij weer, met je zogenaamde humor". Ze lacht terug, kijkt me gek aan. "Jij kan toch niks man, maar kijk, Sanne kan tenminste zingen, en ik heb even doorgeduwd dat ze mee gaat doen. Goede coach ben ik he?" Mijn gedachten dwalen weer af en reageer wat sarcastisch. "Jahoor, geweldige coach ben je.. Laat je het me weten als ze gewonnen heeft?".
De telefoon gaat. "Ja, met mij, even over zaterdag, dan is de auditie van Sanne voor A tot en met Z factor. Zou jij wellicht mee willen en dan willen rijden? Dan kan ik me als coach helemaal op Sanne richten". Ik reageer lacherig, maar nog altijd een beetje onder de indruk van haar enthousiasme "Moet ik een Limousine huren voor Sanne? Kan ze mooi de hele terugrit met haar 'coach' champagne drinken omdat ze een ronde verder is, of haar verdriet wegdrinken omdat ze door een B-artiest is uitgescholden". Ze kan er helaas minder om lachen dan ik. "Jij maakt overal een grapje van, dit is pure ernst, dat kind kan zingen, en dat moet ook die jury weten!". Ik negeer het maar, wetende dat haar enthousiasme het wint van mijn pogingen haar rustig te krijgen. Ik besluit mee te werken aan haar verzoek en spreek met haar af dat ik mevrouw de coach en de zingende zaag Sanne, euh, pardon, de zingende ster Sanne, komende zaterdag om 8 uur (ze zou toch te laat komen) ophaal om vervolgens om 9 uur stipt in Hilversum te staan.
Zo gezegd, zo gedaan. Om 8 uur stond ik, zonder limousine, voor de deur. Ster Sanne in tuthola jurk en haar coach stralend, vol vertrouwen. "Ze gaat het helemaal maken!" roept ze naar me, zodra ik de rechter achterportier voor Sanne open, om vervolgens ook haar coach via het linker achterportier de auto in te laten stappen. Aangekomen in Hilversum ziet het er druk uit. Blijkbaar zijn er genoeg kandidaten om de Nederlandse TV weer een paar weken te vullen met audities. Grof geld verdienen aan mensen die denken dat ze iets kunnen, maar eigenlijk totaal geen talent hebben. Heel Nederland lacht ze uit, terwijl de televisiezender toch echt de lachende derde blijft. Degene die dat concept heeft verzonnen, mag net als de verzinner van 'Funniest America's Home Video's' van mij een lintje krijgen, of iets anders, u mag het zeggen.. Maar, laten we niet afdwalen, want vandaag is Sanne het hoogtepunt, en niet de maker van het A tot en met Z factor programma, of de bedenker van Sesamstraat, het Klokhuis of Bananasplit. Maar nee: Sanne, onthoudt die naam goed mensen!
Binnen in het hotel waar de audities gehouden worden loop ik in de drukte bijna over de tenen van Roef, van het enorm populaire zangduo Roef & Marian. Ja, die zijn weer happy together, samen, gezellig! Maar we waren hier niet voor Roef, we waren hier niet voor Marian. Bij de inschrijfbalie zie ik haar en Sanne weer staan. Zelfs ik ben inmiddels een beetje enthousiast geraakt en roep "Het komt helemaal goed!". Ze kijkt me aan en knipoogt. Blijkbaar is ze helemaal trots dat ze zelfs mij een beetje enthousiast heeft weten te krijgen.
Het wachten in de rij duurt lang. Alle mensen om mij heen zijn Roef & Marian wel zat en willen gewoon doen waarvoor ze gekomen zijn: auditie doen en hopen dat ze een stapje hoger op de ladder tot succes kunnen komen. Plots kijkt ze me verschrikt aan en laat het inschrijfformulier van Sanne vallen. Sanne en ik kijken haar vragend aan. "Wat doen we eigenlijk hier?" roept ze. "Jij kunt gewoon helemaal niet zingen Sanne! Zometeen staan we hier voor joker. Nee, zo meteen sta IK hier voor joker, omdat ik zou moeten vinden dat jij kan zingen, dat jij een ster bent. Maar je bent helemaal geen ster, je bent niets, je bent helemaal niemand!". Huilend loopt ze weg, ik staar haar na. Mensen kijken haar na, kijken verschrikt naar Sanne, die door haar heupen zakt en zich op de grond laat vallen. Ik probeer haar achterna te lopen, haar te vragen wat er aan de hand is, maar ze is sneller buiten tussen de enorme mensenmassa dan dat ik ben. Ze is weg...