Nepnerd.nl Weblog

Vanuit een winters Rotterdam: Fijne feestdagen, een knallend uiteinde van 2009 en al het geluk voor 2010!

Daar zaten ze dan, druk kletsend in een nog wat flets voorjaarszonnetje. Een hamburger erbij, inclusief franse frietjes. Hij keek haar eens goed aan. Wat viel hem op? Blonde haren, spontante lach. Ondanks dat het een hele normale persoon leek, had ze iets over zich heen. Iets wat hij niet helemaal thuis kon brengen, iets mysterieus, iets waar hij nu nog niet zijn hand op kon leggen. Hij bedacht zich dat zijn idee misschien wel helemaal niet juist was, maar het was hoe ze overkwam, het had iets ontastbaars. Terwijl hij het laatste beetje van zijn milkshake opslurpte, bedacht hij zich dat het de tijd wel zou leren. Met een dubbel gevoel zette hij haar af. Was hij nu veel wijzer geworden? Had hij haar heel veel beter leren kennen? Wat was het nou precies wat hem aantrok, wat er voor zorgde dat hij meer van haar te weten wilde komen?

Hij kwam er op dat moment niet achter. Sterker nog, het contact verstommelde. Andere zaken kwamen boven drijven en ze zakte een beetje naar de achtergrond. En toch werd hij 's-morgens af en toe wakker met de vraag waarom hij nog steeds zich afvroeg wat er nu zo speciaal aan haar was. Wat het nu was geweest wat hem in haar had aangetrokken. Hij dacht er diverse keren over na, maar kon er maar geen antwoord op vinden.

Tot dat ene moment. Ze ontmoetten elkaar opnieuw. Hij keek even in haar ogen. Opnieuw zag hij de schittering die hij al eens eerder had gezien. Maar dit keer was het heel erg anders, dit keer voelde hij het als een bliksemflits door zich heen gaan. Hij durfde niet opnieuw te kijken en bleef even stilstaan. Terwijl ze doorliep bekeek hij haar nog eens goed. Een gevoel van veiligheid overviel hem. Hij haalde haar in, liep een paar meter door en draaide zich daarna om, om haar opnieuw in haar ogen te kunnen kijken. Opnieuw was daar die bliksemflits, en een overladen veilig gevoel.
Tegelijkertijd met het fijne, veilige gevoel overviel hem een gevoel van enorme twijfel. Zijn gedachten dwaalden af naar het verleden. Zijn gedachten dwaalden af naar allerlei moeilijke en complexe gedachten. Was hij bang zich volledig te geven, zich volledig over te geven? Ze keek hem aan en lachtte. Ze moet hebben gezien dat hij even verzonken was in gedachten. Hij vroeg zich af, zou zij dezelfde lichtflits hebben gezien? Hij durfde haar hand niet vast te pakken, hoe graag hij zich ook over zijn angsten en gedachten heen wilde zetten. Wat moest hij nu?

Dagen gingen voorbij, en met elke dag die voorbij ging had hij het gevoel haar meer te missen. Of ja, wat zou missen in dit geval zijn? Hij wist het niet zo goed. Hij had het gevoel dat hij graag in haar buurt wilde zijn, zijn armen om haar heen te slaan om zich weer even zo veilig te kunnen voelen. Hij wilde maar al te graag het verleden achter zich gaan laten, er voor vechten, er voor haar zijn. Maar, hoe zou hij dat aan haar kunnen vertellen?

Is dat het soms? Houdt hij van haar? Is houden van dan wel het goede woord? Is hij verkocht?

Al jarenlang spelen Opperdoezer aardappelen een rol in mijn leven. Al op jonge jaren werd ik bij opa en oma thuis geconfronteerd met het dorpje Opperdoes, nabij Medemblik in de kop van Noord-Holland. Als kleine jongen mocht ik elke dinsdag tussen de middag bij opa en oma de warme Hollandse prak op komen eten. Meer dan eens ging het dan over deze bewuste aardappel, de Opperdoezer-ronde. Gek genoeg blijven dat soort dingen je bij. Zeker gezien de afgelopen jaren als je eens bij oma eet, het gaat over welke aardappel er gegeten wordt. De Opperdoezer blijft een favoriet in de familie, schijnt.

Vandaag stond ik bij de Albert Heijn. Ik had aardappelen nodig, want de laatst gekochte aardappelen lagen alweer bijna te rotten. Een enorme aardappeleter ben ik niet, ik ben ook vaak blij met rijst of gebakken aardappeltjes, dus al met al koop ik normaliter al niet hele hoeveelheden aardappels. In de winkel valt mij oog op de Opperdoezer-ronde. Mijn hart gaat enorm te keer, dat zijn ze! Voor de bietjes stamppot die ik wilde gaan maken vandaag besloot ik ze mee te nemen. Dat zal zeker een goede stamppot maken.
Bij het schillen van de aardappelen baalde ik al weer van mijn eerdere enthousiasme. Aardappelen vol met pitten, dat kost tijd om te schillen. En smaakte het nu echt zoveel beter dan de gemiddelde aardappel die ik normal koop?

Opperdoezer-Ronde aardappelen. Want wie kent ze niet?

Zonsondergang in de herfst, Wolphaartsdijk, 30-11-2009

Afgelopen zondag zag ik, nadat ik op Goeree-Overflakkee enkele foto's had gemaakt, dat boven de Zeeuwse eilanden de lucht opentrok. Dit was voor mij reden om nog iets zuidelijker te gaan kijken. Rond kwart over vijf werd me duidelijk dat de zonsondergang wel eens een fraaie zou kunnen gaan worden en met enige moeite lukte het mij om, in Wolphaartsdijk, de auto langs de Oudelandsedijk te parkeren en een stukje terug over het Wolfertspad te rennen, precies op tijd voor een aantal fraaie foto's.